Naar Homepage

Verhalen van gewone mensen en Whiplash....

Ann:
Ik waardeer heel de acties van vzw whiplash.
Deze waren voor mij toch wel zeer belangrijk in de periode dat ik overal op een muur botste, ondanks mijn enorme drijfveer en motivatie om snel hersteld te zijn.

Ik ben als fietser omver gereden.
Ikzelf dacht dat het goed zou meevallen (op de breuk en operatie na).
Ik voelde mij alsof er een vrachtwagen over me gereden had, maar veronderstelde dat dit gevoel normaal was na de aanrijding. Dus ik wou dit gewoon enkele weken tijd geven. Weken later, snapte ik het helemaal niet meer:
Lichamelijke klachten die ik niet kon plaatsen, en ook niet in verband bracht met elkaar. Maar ook functioneel, lukte het niet (kortom het domste eerst, maar iedere dag opnieuw zaken die niet normaal waren)
Ik instrueerde me, maar mijn lichaam deed het niet (of niet goed). In de spoed werd ik helemaal niet onderzocht, op die ene breuk na. Een assistent heeft een breuk vastgesteld. Op de CT zagen ze niets, dus moest er verder niets gebeuren, behalve uren lang liggen wachten ... Zelfs het signaal dat ik langs de ene oor niet hoorde, werd compleet genegeerd.

Enfin, pas 9 maanden na het ongeval ging ik naar een neuroloog en daar werd wel het een en ander duidelijk.
Later kwamen allerlei (vaststelbare) letsels, dan 1 voor 1 naar boven. Pas 2 jaar later waren alle letsels gekend....
Met de juiste doorverwijzing door de eerste artsen had ik zeker veel tijd kunnen winnen. En eerlijk gezegd kende ik ook 'neurologie' niet... Ik, bijna volledig onbekend met het medische, dacht dat ik bij een traumatoloog goed zat...
Ik ben steeds zeer positief gebleven en zeer positief omringd geweest (door partner en kinderen en familie en vrienden). En daar ben ik ontzettend dankbaar voor!
Nu 3 jaar na datum, begint ik stap voor stap mijn leven terug op te nemen, maar het is wel een NIEUW leven.
Ik spreek over VOOR en NA tijdperk.
Ik ben minstens even gelukkig (misschien zelfs meer bewust) in het nieuwe leven, maar het nieuwe leven is met veel beperkingen, en met amper nog een sociaal leven (dat lukt gewoon niet meer met mijn beperkingen). Ik blijf zoeken naar manieren om te verbeteren en mijn lichaam te versterken.
Tot op vandaag focus ik mij op herstel en werk. Gelukkig heb ik een super man en kinderen. Ze helpen mij en zijn zeer begripvol.
Maar hoe ik dit financieel had moeten overleven indien ik een jonge volwassene of alleenstaande was..... ik zou het niet weten…. Financieel heb ik al mijn eigen spaarcenten moeten inzetten voor het groot inkomensverlies/extra (medische) kosten/comfortmaatregelen (IR-sauna, nieuwe bureaustoel, nieuw bed, nieuw relaxzetel)....


Rudy:
Wat mij opvalt aan de bewoording van Whiplash; is dat zo gauw er gesproken wordt over whiplash, er totaal geen belangstelling voor is om werkelijk uit te zoeken hoe dat nu werkelijk zit. psychisch..? no way. ik loop nu al 2 jaar met pijn en moeheid. heb vele dingen moeten laten vallen, om dat het domweg niet te meer te doen was.Ik heb geleerd voor elektricien , was zeer actief in sporten. nu zit ik thuis, zonder inkomen en een hele rits beroepen die ik niet mee kan uitoefenen, maar ze vinden wel dat ik nog geschikt ben om een werkweek van 32 uur te volbrengen. beseffen de HOGE PIETEN niet dat financiële problemen niet bevorderlijk zijn voor de gezondheid, zeker niet nu de economie sterk is gedaald. wat ons "burgers" duur komt te staan met aankopen van primaire en secundaire behoeftes. Nee, dat interesseert ze niet echt veel. als ze er maar zelf beter van worden. en dan heb ik het nog niet over de manier van behandelen. alsof we robots zijn. als het voorstel wordt doorgezet, zal er in de toekomst nog maar weinig vertrouwen zijn in de samenleving, die zich volgens de overheid moet vormen.!!! Veel moed voor de ander patiënten.

Pieter:
Pieter heeft 5 jaar een whiplash. Na een jaar arbeidsongeschiktheid, kon hij terug aan de slag in een aangepaste job. De laatste tijd ging het hem niet goed af : zijn klachten namen toe, hij voelde zich gespannen, was depressief, weende veel en had geen energie meer voor wat dan ook. In overleg met zijn vrouw besliste hij om als veertigjarige halftijds te gaan werken, na een maand in dit nieuwe systeem te werken, voelt hij zich heel goed. Zijn klachten zijn heel veel verminderd, hij voelt de energie terug stromen in een goede dosering: niet teveel, niet te weinig. Hij gaat terug fietsen en wandelen, kan samen met zijn vrouw meer genieten van het leven. Pieter beseft nu dat hij voordien onbewust wilde bewijzen dat hij 8 uur kon en wilde werken, dat hij kon werken met zijn armen, ook na de whiplash. Dat dit voor hem eigenlijk teveel was, wilde hij niet toegeven. Hij voelt zich met de nieuwe regeling heel gelukkig.

Mieke:
Ik ben 45 jaar jong. 17 Jaar geleden heb ik een hele lelijke val gemaakt op een betonnen trap.
Ik viel met mijn bovenlip vol op de trede van die trap zonder dat ik mijn val kon breken met mijn handen, daar had ik twee zware boodschappentassen mee vast.
Men vond dat ik er met een paar blauwe plekken op mijn gezicht en een gehechte lip goed vanaf was gekomen.
6 Weken later ben ik met nekklachten naar de huisarts gegaan en ja hoor .... een whiplash.
Tot op heden wist ik niet precies wat het inhield en had ( heb ) ik dagelijks vele klachten die ik niet thuis kon brengen en die gezien werden als psychische klachten. Je kent het wel altijd maar pijn in je nek , niet lang in 1 houding kunnen zitten door verkrampte spieren en als onrustig gezien te worden, erge intense hoofdpijnen ( migraine), altijd maar moe , niet goed kunnen slapen, onbeheerste reacties enz....
Ik was al zo ver dat ik dacht dat ik iets zou hebben van kanker of zo en zei ook steeds dat ik niet oud zou worden ...
En zie nu hier uw website.... al de klachten die ik heb, staan op deze website als gevolg van een whiplash, ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik nu weet waar het aan ligt en dat ik nu gericht dingen kan gaan doen om de pijn misschien wat te verzachten inplaats van steeds maar naar de pijnstillers te grijpen.
Heel erg bedankt dat u zo'n website in het leven heeft geroepen ( ik kan wel juichen )!!!!!

Youri:
Op 4 november van dit jaar is het 4 jaar geleden dat ik mijn auto-ongeluk gehad heb.
Een serieuze aanrijding. Tegen een andere wagen en nadien gecatapulteerd tegen een verlichtingspaal.
Voor mijn job (Product Consulent) leg ik om en bij de 60.000km af per jaar. Ik rijd/reed met een degelijke Volkswagen. Gelukkig dat ik mijn veiligheidsgordel droeg, want anders had ik mijn verhaal niet kunnen doen....
Onmiddellijk na het ongeluk werd ik naar het ziekenhuis gedaan waar foto's werden genomen van alle wervel,
ribben, etc.... Er bleek niks aan de hand te zijn. Alleen een Whiplash volgens de dokter.
Conclusie: "Een maand of twee op de tanden bijten en dat gaat over". Niet dus.
Na honderden kiné beurten en vele bezoeken aan de osteopate later zit ik nog steeds met pijn aan de nek, hoofd en Trapesius. Gelukkig niet constant, maar wel tijdens stress situaties, vermoeidheid, werk aan de p.c. (zoals nu dus), etc.... Mijn pijn start aan de rechter trapesius en gaat zo naar de rechter onderkant van mijn schedel om zich zo naar mijn voorhoofd toe te werken met de gekende hoofd- en nekpijnen tot gevolg.
Al ben ik nog maar 28 jaar, ik heb al 1 zaak geleerd. "Er mee leren leven."
Gelukkig begrijpt mijn echtgenote het wanneer ik last heb van "Mijn nek". Maar het is niet altijd leuk.
Zo kan ik bijvoorbeeld de buggy met de kinderen amper of niet voortduwen zonder pijn te hebben.
Van zweterige handen en zo heb ik geen last. Het speelt zich allemaal af in de nek streek en het hoofd.
Ik wou dit gewoon even laten weten aan andere Whiplash slachtoffers.

Anne:
Ik ben 3 jaar geleden langs achter aangereden door een auto waarbij ik stil stond. Direct na het ongeluk had ik niets. 's Nachts kwam de pijn maar ben toch direct gaan werken. Ik heb die werkdag moeten onderbreken om naar de dokter te gaan. Diagnose: whiplash. De arts heeft mij kine voorgeschreven maar het heeft niets geholpen. Ik kan wel nog alles doen, heb geen belemmeringen maar ik loop constant met pijn rond. Ik mag dus nog van geluk spreken in vergelijking met lotgenoten. Het is precies of alles in mijn nek en schouders vast zit. Massage doet echt pijn. Ik ben als de dood voor een volgend gelijkaardig accident want dan zal de schade niet meer te overzien zijn.

Annemie:
Annemie heeft 8 maanden een whiplash, is 42 jaar, aleenstaand en fulltime verpleegkundige in een dagkliniek voor kankerpatiënten. Ze doet haar werk zeer graag. Op een moeilijke dag wordt zij gesteund door haar familie en haar werkgever, een dokter. Deze apprecieert het dat zij toch komt werken. Als kankerspecialist weet hij maar al te goed hoe relatief het leven kan zijn.
Annemie: "ik krijg geen kans om mij te forceren. Het belangrijkste is dat je er bent, zegt de dokter. Ook de patiënten op de afdeling merken het direct dat ik een moeilijke dag doormaak en steunen me enorm. Een collega ziet het niet en maakt opmerkingen over dingen die ik niet doe of vergeet. Dit knaagt wel aan me. Ik reageer dan soms bruusk, ofwel reageren patiënten hierop. De emoties komen achteraf thuis soms los. Bij m'n zussen of schoonbroer kan ik ook altijd terecht. Ik kan hen soms opbellen of er eens langsgaan. Zij tonen veel begrip en dat helpt me op zo'n moment.De medische problemen zijn voor mij zwaar, maar ik ga er niet dood van, dit in tegenstelling met de kankerpatiënten. Dat houdt me sterk. Het huishouden gaat op zo'n moment moeilijker, maar morgen komt er nog een dag. Het weekend is meestal een tijd van totale rust.

Bob:
Bob (28) heeft 3 jaar een whiplash. Met zijn vriendin Annick deed hij vroeger verre avontuurlijke reizen. Het eerste jaar na het ongeval namen ze 3 dagen deel aan een jeepsafari; dit viel erg tegen en was helemaal niet confortabel. De volgende jaren zijn ze veel thuis gebleven. Het was voor Bob heel moeilijk zich daarbij neer te leggen omdat hij een heel andere levenstijl gewoon was. Door in behandeling te gaan bij een psychiater voor gesprekstherapie en mede door de tijd (3 jaar) kan hij de situatie nu gemakkelijker aanvaarden en probeert hij er gelukkig mee te zijn. Als koppel maken zij nu daguitstappen naar de Efteling, Bokrijk, bezoeken uitgebreid een plantencentrum, stippelen zelf een korte, rustige fietstocht uit, gaan met de hond wandelen en genieten ervan in de tuin op het gras te liggen in de zon ... te spelen en genieten van de kleine dingen die het leven te bieden heeft.

Denise:
Bij mijn eerste expertise gesprek ongeveer 3 jaar geleden was ik vergezeld van onze 4-jarige zoon. Terwijl ik zo nauwgezet en geconcentreerd mogelijk mijn verhaal probeerde te doen, hoorde ik een oorverdovend geluid. Onze zoon had in al zijn ijverigheid een paraplu met bijkomende bloempot omgeduwd zodat de vloer in het dokterscabinet bezaaid lag met potgrond, potscherven en er bovenop de paraplu!
Aanvankelijk reageerde de betrokken arts nogal boos, maar zijn boosheid verdween gelukkig nogal vrij vlug.
Even ontwaakt uit mijn whiplash concentratie vervolgde ik mijn verhaal, met onze zoon ditmaal aan de stoel naast mij gekluisterd. Nadien drong het pas echt tot me door wat ravage we hadden aangericht. Gelukkig vergat ik niet de arts een vergoeding van de kosten aan te bieden. Nu overkomt het me nog dikwijls dat ik mij zo sterk moet concentreren op iets, dat blijkbaar de rest niet tot mij doordringt. Steeds weer vind ik dat een akelige ervaring.
Tijdens de krokusvakantie volgde onze nu 7-jarige zoon voor het eerst een sportkamp. Ik wilde hiervan profiteren om eens wat kasten een extra beurt te geven. Naarmate de vakantie vorderde werden mijn kasten wel properder, maar mijn rug en nek deden hoe langer hoe meer pijn. Vol boosheid op mezelf omdat ik te hard werkte en op die manier weer teveel vroeg van mijn whiplash lichaam beëindigde ik de vakantie. Twee weken later vertrok de nekpijn al een keer en kwam ook weer terug. De tevredenheid over de propere kasten groeit beetje bij beetje.
Weer heb ik het voornemen: Dit doe ik nooit meer !!!

Heb je een eigen verhaal dat je van je hart wil en wil delen met lotgenoten, bezorg het ons en wij publiceren het op onze website. Uw echte naam wordt niet vermeld.
Alvast bedankt.