Naar verhalen van mensen

Verhaal van Annelies


Bij deze wil ik ook erg graag mijn virtuele handtekening zetten. Ik heb zelf ook een whiplash en merk dat ik het zelfs moeilijk vind om dat kenbaar te maken naar anderen toe, omdat er nog zo'n taboe op ligt (en dat na bijna 2 jaar). De dierbaren om je heen proberen je zo veel mogelijk te steunen, maar je kan niet van ze verwachten dat ze je 100% begrijpen. Als je zelf al moeite hebt om ermee om te gaan, hoe moeten de mensen om je heen dat dan doen. Acceptatie, dat is heel belangrijk, maar moeilijk. Accepteren dat je nooit meer helemaal de oude wordt. Nooit meer zal kunnen sporten zoals je gewend was, niet meer het geduld hebt voor bepaalde dingen, alles afwegen........ Als ik vandaag dit doe kan ik morgen dat niet, etc! Het is niet alleen lichamelijk erg vermoeiend, maar ook zeker geestelijk. Daar aan blijven werken zal ik zeker doen en ik heb ook eindelijk toe durven geven om daarbij hulp te vragen, zowel aan vrienden als mijn buren. Ik moet erin blijven geloven dat als ik maar niet mijn grenzen overschrijdt het op een gegeven moment wel "goed" komt. Als nu ook de instanties nog meewerken !!!!!!!!!!!!!!